Ημερομηνία σύνταξης: Κυριακή, 26 Ιουλίου 2026

Κατηγορία: Στρατηγική Ανάλυση – OSINT
Περιοχή ενδιαφέροντος: Ιράν, Περσικός Κόλπος και Στενό του Ορμούζ
Βαθμός αξιοπιστίας συνολικής εκτίμησης: Μέτριος προς υψηλός

Η Χερσαία Επιλογή στο Ιράν

Θα μπορούσε ο Ντόναλντ Τραμπ να διατάξει την ανάπτυξη αμερικανικών δυνάμεων σε ιρανικό έδαφος;

Εκτελεστική σύνοψη

Η πιθανότητα μιας ολοκληρωτικής αμερικανικής εισβολής στο Ιράν παραμένει χαμηλή. Ωστόσο, η πιθανότητα περιορισμένων χερσαίων επιχειρήσεων, επιδρομών ειδικών δυνάμεων ή προσωρινής κατάληψης στρατηγικών νησιών δεν μπορεί πλέον να απορριφθεί ως θεωρητική.

Η κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη χρησιμοποιήσει αεροπορικά πλήγματα, ναυτικό αποκλεισμό, στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά ιρανικών εγκαταστάσεων και διπλωματικές διαμεσολαβήσεις, χωρίς να έχει εξασφαλίσει μόνιμη ελευθερία ναυσιπλοΐας στο Στενό του Ορμούζ. Η CENTCOM επιβεβαιώνει ότι η επιχείρηση Epic Fury άρχισε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, με σκοπό την προσβολή της στρατιωτικής και της εσωτερικής υποδομής ασφαλείας του Ιράν. Παρά τη σημαντική κλιμάκωση, η Τεχεράνη διατήρησε τη δυνατότητα να απειλεί τη ναυσιπλοΐα με πυραύλους, μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ταχύπλοα και άλλες ασύμμετρες μεθόδους.

Στις 15 Ιουλίου, αμερικανικά δημοσιεύματα ανέφεραν ότι ο Τραμπ εξέταζε επιλογές επέκτασης των επιχειρήσεων και ότι δεν απέκλειε πλέον κατηγορηματικά την ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων. Δεν υπάρχουν, όμως, δημόσια στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι έχει ληφθεί απόφαση εισβολής. Στις 26 Ιουλίου, οι ΗΠΑ είχαν προσωρινά αναστείλει τα πλήγματα, προκειμένου να δοθεί περιθώριο στις διπλωματικές συνομιλίες με ιρανική και ομανική συμμετοχή.

Η βασική εκτίμηση του Undercover Journal είναι ότι μια περιορισμένη κατάληψη νησιών θα μπορούσε να επιτύχει προσωρινά στρατιωτικά αποτελέσματα, αλλά θα δημιουργούσε σχεδόν αμέσως την ανάγκη επέκτασης των επιχειρήσεων στις ιρανικές ακτές. Η ανάγκη προστασίας των καταληφθέντων εδαφών θα οδηγούσε σε σταδιακή διεύρυνση της αποστολής, αυξανόμενες απώλειες και πιθανή μετατροπή μιας περιορισμένης επιχείρησης σε μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς.

Κύριες εκτιμήσεις πληροφοριών

Πρώτη εκτίμηση: Η ολοκληρωτική εισβολή με στόχο την Τεχεράνη και την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος είναι εξαιρετικά απίθανη κατά τους επόμενους τρεις μήνες. Θα απαιτούσε εκατοντάδες χιλιάδες στρατιωτικούς, μακρά προετοιμασία, πρόσβαση σε περιφερειακές βάσεις και δυνατότητες κατοχής μιας χώρας περίπου 88 εκατομμυρίων κατοίκων. Οι δημόσιες εκτιμήσεις που αναφέρονται σε ένα εκατομμύριο ή περισσότερους στρατιώτες δεν αποτελούν επίσημο επιχειρησιακό σχεδιασμό και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως θεωρητικές προσεγγίσεις.

Δεύτερη εκτίμηση: Περιορισμένες επιχειρήσεις σε νησιά, λιμενικές εγκαταστάσεις, παράκτιες θέσεις πυραύλων ή κέντρα διοίκησης είναι περισσότερο πιθανές από μια συνολική εισβολή. Οι σχετικές επιλογές θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν προσωρινές επιδρομές, καταστροφή εγκαταστάσεων, σύλληψη προσωπικού ή βραχεία κατοχή συγκεκριμένου εδάφους.

Τρίτη εκτίμηση: Η κατάληψη νησιών δεν θα εξασφάλιζε αυτομάτως τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ. Οι ιρανικές δυνατότητες είναι διασκορπισμένες σε παράκτιες και κινητές πλατφόρμες, ενώ η χρήση ναρκών, ταχύπλοων, παράκτιων πυραύλων και μη επανδρωμένων συστημάτων μπορεί να συνεχιστεί ακόμη και μετά την απώλεια σταθερών εγκαταστάσεων.

Τέταρτη εκτίμηση: Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τις αμερικανικές δυνάμεις δεν θα ήταν απαραίτητα η αρχική κατάληψη ενός νησιού, αλλά η παραμονή σε αυτό. Οι δυνάμεις κατοχής θα βρίσκονταν εντός εμβέλειας ιρανικών πυραύλων, πυροβολικού, drones και επιθέσεων από μικρά σκάφη.

Πέμπτη εκτίμηση: Κάθε αμερικανική απόβαση θα ενίσχυε το αφήγημα της Τεχεράνης περί «ξένης εισβολής». Ακόμη και Ιρανοί που διαφωνούν με το καθεστώς θα μπορούσαν να συσπειρωθούν προσωρινά απέναντι σε μια εξωτερική δύναμη κατοχής.

Το Στενό του Ορμούζ ως στρατηγικό επίκεντρο

Το Στενό του Ορμούζ αποτελεί τον βασικό λόγο για τον οποίο εξετάζεται το ενδεχόμενο χερσαίας δράσης. Μέσω αυτού διακινείται περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου και περισσότερο από το 20% του παγκόσμιου εμπορίου υγροποιημένου φυσικού αερίου. Οι εναλλακτικές διαδρομές και οι διαθέσιμοι αγωγοί δεν μπορούν να αντικαταστήσουν πλήρως τις ποσότητες που διέρχονται από το Στενό.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης, η Τεχεράνη επιχείρησε να επιβάλει σύστημα ελεγχόμενης διέλευσης, με αναφορές για απαιτήσεις πληρωμών που έφθαναν τα δύο εκατομμύρια δολάρια ανά πλοίο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κατηγόρησε επίσημα το Ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης ότι χρησιμοποιεί σύστημα διοδίων, απειλές και επιθέσεις για να παρεμποδίσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα.

Για την Ουάσιγκτον, επομένως, το ζήτημα δεν είναι μόνο στρατιωτικό. Αφορά την αξιοπιστία της αμερικανικής αποτροπής, την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια και την ικανότητα των ΗΠΑ να προστατεύουν μια διεθνή θαλάσσια οδό.

Το πιθανό σενάριο των τριών νησιών

Το υλικό που εξετάζεται παραπέμπει σε ένα υποθετικό τρίπτυχο κατάληψης της Χαργκ, της Λαράκ και της Κεσμ. Τα τρία νησιά δεν έχουν την ίδια λειτουργία και δεν βρίσκονται στο ίδιο επιχειρησιακό περιβάλλον.

Νήσος Χαργκ: Το οικονομικό πλήγμα

Η Χαργκ συνδέεται με τις ιρανικές πετρελαϊκές εξαγωγές και θα μπορούσε να αποτελέσει στόχο οικονομικής στραγγαλιστικής πίεσης. Η κατάληψη ή αχρήστευσή της θα περιόριζε τα έσοδα του Ιράν και θα έπληττε τη δυνατότητα χρηματοδότησης του πολέμου.

Ωστόσο, η Χαργκ βρίσκεται βαθύτερα στον Περσικό Κόλπο και δεν αποτελεί από μόνη της κλειδί για τον τακτικό έλεγχο του Στενού. Η κατάληψή της θα δημιουργούσε ένα ξεχωριστό μέτωπο, το οποίο θα απαιτούσε συνεχή αεροπορική κάλυψη, θαλάσσιο ανεφοδιασμό και προστασία από πυραύλους και drones.

Νήσος Λαράκ: Τα μάτια του ιρανικού ελέγχου

Η Λαράκ βρίσκεται σε ιδιαίτερα ευαίσθητη θέση κοντά στις θαλάσσιες προσβάσεις του Μπαντάρ Αμπάς και έχει συνδεθεί με ραντάρ, παρακολούθηση της ναυσιπλοΐας και τον αποκαλούμενο «διάδρομο Λαράκ», μέσω του οποίου οι Φρουροί της Επανάστασης επιχείρησαν να κατευθύνουν την εμπορική κίνηση.

Τον Ιούλιο αναφέρθηκε πλήγμα σε πύργο ελέγχου θαλάσσιας κυκλοφορίας του νησιού, γεγονός που υπογραμμίζει τη σημασία της Λαράκ για την επιτήρηση του Στενού.

Η κατάληψή της θα μπορούσε να περιορίσει την ιρανική επίγνωση της θαλάσσιας κατάστασης. Δεν θα εξαφάνιζε, όμως, τα κινητά ραντάρ, τα drones επιτήρησης ή τις αισθητήριες δυνατότητες που βρίσκονται στην ηπειρωτική ακτή.

Νήσος Κεσμ: Το «αβύθιστο αεροπλανοφόρο»

Η Κεσμ είναι η μεγαλύτερη και δυσκολότερη περίπτωση. Έχει έκταση περίπου 1.445 τετραγωνικών χιλιομέτρων, σημαντικό πληθυσμό και βρίσκεται απέναντι από το Μπαντάρ Αμπάς. Έχουν δημοσιευθεί αναφορές για υπόγειες εγκαταστάσεις πυραύλων και οχυρωμένα σημεία, αλλά η ακριβής έκταση αυτών των εγκαταστάσεων δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα από ανοικτές πηγές.

Η Κεσμ έχει μεγαλύτερο στρατηγικό βάθος από τη Λαράκ. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για εκτόξευση ή υποστήριξη drones, ταχύπλοων και παράκτιων όπλων, ενώ η εγγύτητά της στο Μπαντάρ Αμπάς την καθιστά τμήμα ενός ευρύτερου στρατιωτικού συμπλέγματος.

Μια αμερικανική επιχείρηση στην Κεσμ δεν θα έμοιαζε με επιδρομή σε μικρό, απομονωμένο φυλάκιο. Θα περιλάμβανε επιχειρήσεις σε κατοικημένο και γεωγραφικά σύνθετο χώρο, με αυξημένο κίνδυνο για αμάχους, προβλήματα ταυτοποίησης στόχων και πιθανότητα παρατεταμένης αντίστασης.

Η παγίδα της κατοχής

Η αρχική κατάληψη των νησιών θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο εφόσον οι ΗΠΑ εξασφάλιζαν υπεροχή στον αέρα και στη θάλασσα, καταστολή των κυριότερων αμυντικών θέσεων και επαρκείς αμφίβιες ή αερομεταφερόμενες δυνάμεις.

Αμέσως μετά την κατάληψη, όμως, οι αμερικανικές δυνάμεις θα αντιμετώπιζαν πέντε σοβαρά προβλήματα:

Πρώτον, πυραυλική και μη επανδρωμένη απειλή. Οι θέσεις στα νησιά θα βρίσκονταν μέσα στην εμβέλεια κινητών συστημάτων από την ιρανική ακτή. Η καταστροφή σταθερών εκτοξευτών δεν θα εξασφάλιζε την εξάλειψη κινητών μονάδων.

Δεύτερον, πυροβολικό και παράκτια πυρά. Η μικρή απόσταση από την ηπειρωτική χώρα θα επέτρεπε στο Ιράν να χρησιμοποιήσει συστήματα που δεν μπορούσαν να απειλήσουν τις αμερικανικές δυνάμεις όσο αυτές παρέμεναν εκτός ιρανικού εδάφους.

Τρίτον, ναυτικές νάρκες και επιθέσεις κορεσμού. Η Τεχεράνη διαθέτει μακρά εμπειρία σε ασύμμετρες επιχειρήσεις, χρησιμοποιώντας μικρά σκάφη, νάρκες, πυραύλους και επιθέσεις πολλαπλών κατευθύνσεων. Ακόμη και μια ισχυρότερη ναυτική δύναμη μπορεί να καθυστερήσει σημαντικά όταν υποχρεώνεται να εκκαθαρίζει θαλάσσιες οδούς και να προστατεύει πλοία ανεφοδιασμού.

Τέταρτον, εφοδιασμός. Τρόφιμα, καύσιμα, πυρομαχικά, ανταλλακτικά, αντιαεροπορικά συστήματα και ιατρική υποστήριξη θα έπρεπε να μεταφέρονται συνεχώς σε περιοχές υπό προσβολή.

Πέμπτον, φθορά της πολιτικής υποστήριξης. Εικόνες απωλειών ή καταστροφής αμερικανικών θέσεων θα χρησιμοποιούνταν από την Τεχεράνη για να παρουσιάσει την επιχείρηση ως αποτυχία και να ενισχύσει την εσωτερική και περιφερειακή κινητοποίηση.

Η αναπόφευκτη επέκταση προς τις ακτές

Για να προστατευτούν οι δυνάμεις στα νησιά, οι ΗΠΑ θα αναγκάζονταν να προσβάλλουν τις απέναντι ακτές. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει θέσεις πυραύλων, πυροβολικού, ραντάρ, αποθήκες drones, εγκαταστάσεις του IRGC και λιμενικές υποδομές γύρω από το Μπαντάρ Αμπάς.

Το Μπαντάρ Αμπάς είναι κρίσιμο για το τακτικό και συμβατικό ναυτικό του Ιράν και αποτελεί βασικό κέντρο ελέγχου, ανεφοδιασμού και επιχειρήσεων κοντά στο Στενό. Πρόσφατα αμερικανικά πλήγματα έχουν ήδη στοχεύσει στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην πόλη και στην Κεσμ, με επίσημη αιτιολόγηση τη μείωση της απειλής κατά της ναυσιπλοΐας.

Η λογική της αποστολής θα εξελισσόταν ως εξής:

1. Κατάληψη ή απομόνωση των νησιών.
2. Ιρανικά πυρά από την ηπειρωτική ακτή.
3. Αμερικανικά πλήγματα στις παράκτιες θέσεις.
4. Επαναφορά ιρανικών κινητών συστημάτων.
5. Ανάγκη προσωρινής κατάληψης παράκτιων ζωνών.
6. Επέκταση της περιμέτρου ασφαλείας.
7. Μετατροπή της περιορισμένης αποστολής σε χερσαίο πόλεμο φθοράς.

Αυτό αποτελεί το κλασικό φαινόμενο της διεύρυνσης της αποστολής. Ο αρχικός στόχος της αποκατάστασης της ναυσιπλοΐας θα μπορούσε σταδιακά να μετατραπεί σε επιχείρηση ελέγχου μεγάλου μέρους της νότιας ιρανικής ακτής.

Μπορούν οι ΗΠΑ να καταλάβουν ολόκληρη την ακτή;

Η ιρανική ακτογραμμή στον Περσικό Κόλπο και στον Κόλπο του Ομάν εκτείνεται σε τεράστια απόσταση. Δεν είναι ρεαλιστικό να ελεγχθεί ολόκληρη με μια περιορισμένη δύναμη.

Ακόμη και η κατάληψη ενός κύριου αστικού και στρατιωτικού κόμβου όπως το Μπαντάρ Αμπάς θα απαιτούσε πολύ περισσότερα από μια αρχική δύναμη εφόδου. Θα χρειαζόταν προσωπικό για τον έλεγχο λιμένων, αεροδρομίων, οδικών αξόνων, εγκαταστάσεων, κατοικημένων περιοχών και γραμμών ανεφοδιασμού.

Οι αμερικανικές δυνάμεις θα έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσουν:

• Ενέδρες και μικρές ομάδες μάχης.
• Επιθέσεις με αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς.
• Κρυφούς εκτοξευτές drones και πυραύλων.
• Επιθέσεις σε αεροδρόμια και αποθήκες.
• Δολιοφθορές σε λιμενικές και ενεργειακές εγκαταστάσεις.
• Κυβερνοεπιχειρήσεις κατά αμερικανικών και συμμαχικών υποδομών.
• Επιχειρήσεις παραπληροφόρησης και ψυχολογικού πολέμου.

Η ιρανική αμυντική προσέγγιση έχει διαμορφωθεί ακριβώς για να αντιμετωπίζει έναν τεχνολογικά ανώτερο αντίπαλο μέσω αποκεντρωμένων και ασύμμετρων ενεργειών.

Η ιρανική στρατιωτική απάντηση

Οι αριθμοί του ιρανικού στρατιωτικού προσωπικού που κυκλοφορούν στις ανοικτές πηγές διαφέρουν σημαντικά. Παλαιότερες εκτιμήσεις της CIA τοποθετούσαν τις ενεργές ένοπλες δυνάμεις και το IRGC περίπου μεταξύ 550.000 και 600.000 ατόμων, χωρίς να υπολογίζονται πλήρως οι εφεδρείες και η δυνατότητα κινητοποίησης των Basij. Τα στοιχεία αυτά είναι προγενέστερα της σημερινής σύγκρουσης και δεν πρέπει να θεωρούνται ακριβής απεικόνιση της διαθέσιμης δύναμης το 2026.

Η Τεχεράνη δεν θα ήταν υποχρεωμένη να νικήσει τις ΗΠΑ σε συμβατική μάχη. Θα προσπαθούσε να προκαλέσει αρκετές απώλειες, οικονομική αναστάτωση και πολιτική πίεση ώστε να καταστήσει την παραμονή των αμερικανικών δυνάμεων μη βιώσιμη.

Η πιθανή ιρανική απάντηση θα περιλάμβανε:

• Συνεχείς επιθέσεις στα καταληφθέντα νησιά.
• Πλήγματα κατά αμερικανικών βάσεων στον Κόλπο.
• Επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια και εμπορικά πλοία.
• Ενεργοποίηση φιλοϊρανικών οργανώσεων σε Ιράκ, Συρία, Λίβανο και Υεμένη.
• Επιθέσεις σε ενεργειακές ή υδατικές υποδομές κρατών του Κόλπου.
• Κυβερνοεπιχειρήσεις κατά χρηματοπιστωτικών, ενεργειακών και κυβερνητικών δικτύων.
• Απόπειρες δημιουργίας δεύτερων μετώπων και διάσπασης της αμερικανικής προσοχής.

Ιρανός βουλευτής της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας δήλωσε ότι μια αμερικανική χερσαία εισβολή θα μπορούσε να προκαλέσει ιρανικές χερσαίες επιθέσεις κατά του Κουβέιτ και του Μπαχρέιν. Η δήλωση αποτελεί προειδοποίηση μεμονωμένου πολιτικού και όχι επιβεβαιωμένη απόφαση του ιρανικού κράτους. Παρ’ όλα αυτά, αποτυπώνει το είδος της περιφερειακής κλιμάκωσης που θα μπορούσε να επιδιώξει η Τεχεράνη.

Η πιθανή χρήση κουρδικών δυνάμεων

Ένα αμερικανικό σχέδιο θα μπορούσε θεωρητικά να επιχειρήσει να ασκήσει πίεση στο βόρειο και δυτικό Ιράν, αξιοποιώντας κουρδικές ένοπλες οργανώσεις ή αντιπολιτευόμενες ομάδες.

Μια τέτοια προσέγγιση θα ανάγκαζε την Τεχεράνη να κατανείμει δυνάμεις σε περισσότερα μέτωπα. Ταυτόχρονα, όμως, θα δημιουργούσε σοβαρούς κινδύνους:

• Εσωτερική εθνοτική σύγκρουση.
• Αντίδραση της Τουρκίας.
• Αμφισβήτηση των συνόρων του Ιράν.
• Ανταγωνισμό μεταξύ κουρδικών οργανώσεων.
• Μακροχρόνια αστάθεια που δεν θα μπορούσε να ελεγχθεί από την Ουάσιγκτον.

Η ενεργοποίηση τοπικών δυνάμεων θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αντιπερισπασμός, αλλά δεν θα έλυνε το πρόβλημα του ελέγχου του Στενού ούτε θα υποκαθιστούσε τις αμερικανικές δυνάμεις στις νότιες ακτές.

Οι πολιτικοί περιορισμοί του Λευκού Οίκου

Η ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων παραμένει εξαιρετικά αντιδημοφιλής στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Δημοσκοπήσεις της άνοιξης έδειχναν ότι μόνο μικρή μειοψηφία υποστήριζε την αποστολή στρατευμάτων στο Ιράν, ενώ η πλειοψηφία αντιτασσόταν σε περαιτέρω κλιμάκωση.

Οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου 2026 προσθέτουν έναν αυστηρό πολιτικό χρονικό περιορισμό. Μια σύντομη και εμφανώς επιτυχημένη επιχείρηση θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως αποφασιστική ενέργεια. Μια παρατεταμένη σύγκρουση με απώλειες, αύξηση της τιμής των καυσίμων και διακοπή της ναυσιπλοΐας θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρό πολιτικό κόστος για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Παράλληλα, υπάρχουν ενδείξεις ότι η μακροχρόνια σύγκρουση ασκεί πίεση στα αποθέματα προηγμένων πυρομαχικών και αντιαεροπορικών αναχαιτιστών των ΗΠΑ. Η ανάγκη διατήρησης δυνάμεων για άλλα θέατρα, ιδιαίτερα τον Ινδοειρηνικό, περιορίζει την ελευθερία για μια πολυετή εκστρατεία στο Ιράν.

Τα κράτη του Κόλπου

Οι ΗΠΑ θα χρειάζονταν πρόσβαση σε αεροδρόμια, λιμένες, αποθήκες και χώρους συγκέντρωσης δυνάμεων στο Κουβέιτ, στο Μπαχρέιν, στο Κατάρ, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και πιθανώς στο Ομάν.

Τα κράτη αυτά έχουν συμφέρον να διατηρηθεί ανοικτό το Στενό, αλλά δεν έχουν κατ’ ανάγκην συμφέρον να συμμετάσχουν σε εισβολή. Η φυσική τους εγγύτητα στο Ιράν τα καθιστά ευάλωτα σε πυραύλους, drones, επιθέσεις σε ενεργειακές εγκαταστάσεις και διακοπή της υδροδότησης.

Είναι επομένως πιθανό να υποστηρίξουν αμυντικές επιχειρήσεις και την προστασία της ναυσιπλοΐας, αλλά να προσπαθήσουν να αποφύγουν την ανοικτή συμμετοχή σε χερσαία κατάληψη ιρανικού εδάφους.

Εκτίμηση πιθανών σεναρίων

Σενάριο 1: Συνέχιση αεροπορικής, ναυτικής και διπλωματικής πίεσης

Εκτιμώμενη πιθανότητα: 60–70%

Οι ΗΠΑ συνεχίζουν έναν κύκλο προσωρινών παύσεων, διαπραγματεύσεων, ναυτικών ελέγχων και επαναλαμβανόμενων πληγμάτων όταν το Ιράν επιτίθεται σε πλοία ή αμερικανικές θέσεις.

Αυτό αποτελεί το πιθανότερο σενάριο, διότι επιτρέπει στον Τραμπ να διατηρεί στρατιωτική πίεση χωρίς να αναλαμβάνει το κόστος μιας κατοχής.

Σενάριο 2: Περιορισμένες χερσαίες επιδρομές

Εκτιμώμενη πιθανότητα: 20–30%

Ειδικές δυνάμεις ή πεζοναύτες πραγματοποιούν επιδρομές κατά παράκτιων εγκαταστάσεων, κέντρων διοίκησης, πυραυλικών θέσεων ή συγκεκριμένων νησιωτικών στόχων και αποχωρούν μετά την ολοκλήρωση της αποστολής.

Το σενάριο θα γινόταν πιθανότερο σε περίπτωση νέων αμερικανικών απωλειών ή σοβαρού πλήγματος σε εμπορική ναυτιλία.

Σενάριο 3: Κατάληψη και προσωρινή κατοχή νησιού

Εκτιμώμενη πιθανότητα: 15–25%

Οι ΗΠΑ καταλαμβάνουν τη Λαράκ, τμήμα της Κεσμ ή άλλο στρατηγικό νησί, με στόχο να περιορίσουν την ιρανική δυνατότητα ελέγχου της ναυσιπλοΐας.

Το συγκεκριμένο σενάριο ενέχει πολύ υψηλό κίνδυνο διεύρυνσης προς την ηπειρωτική ακτή.

Σενάριο 4: Εκτεταμένη κατάληψη των νότιων ακτών

Εκτιμώμενη πιθανότητα: 5–10%

Οι ΗΠΑ επιχειρούν να ελέγξουν το Μπαντάρ Αμπάς και επιλεγμένες παράκτιες ζώνες. Θα απαιτούνταν μεγάλη συγκέντρωση στρατευμάτων, πλήρης συνεργασία περιφερειακών κρατών και μακροχρόνια επιμελητεία.

Σενάριο 5: Ολοκληρωτική εισβολή και πορεία προς την Τεχεράνη

Εκτιμώμενη πιθανότητα: Κάτω από 5%

Το στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτικό κόστος είναι δυσανάλογο προς οποιοδήποτε ρεαλιστικό όφελος. Η ανατροπή της κυβέρνησης δεν θα εξασφάλιζε αυτόματα σταθερότητα και θα μπορούσε να οδηγήσει σε διάλυση κρατικών δομών, εμφύλια σύγκρουση ή χρόνια ανταρσία.

Δείκτες έγκαιρης προειδοποίησης

Οι ακόλουθες εξελίξεις θα αύξαναν την πιθανότητα επικείμενης χερσαίας επιχείρησης:

• Μεγάλης κλίμακας μεταφορά μονάδων πεζοναυτών ή αερομεταφερόμενων δυνάμεων στην περιοχή.
• Ανάπτυξη πρόσθετων αποβατικών πλοίων και μεταγωγικών αεροσκαφών.
• Συγκέντρωση συστημάτων Patriot, THAAD και μέσων αντιμετώπισης drones κοντά στο Στενό.
• Μεταφορά στρατιωτικών γεφυρών, μηχανικού, καυσίμων και εξοπλισμού κατασκευής προσωρινών βάσεων.
• Ανάπτυξη αυξημένων δυνατοτήτων διακομιδής τραυματιών και νοσοκομειακής υποστήριξης.
• Συστηματικά πλήγματα κατά παράκτιου πυροβολικού, κινητών πυραύλων και ραντάρ γύρω από την Κεσμ και το Μπαντάρ Αμπάς.
• Εκκένωση μη απαραίτητου αμερικανικού προσωπικού από γειτονικές χώρες.
• Επίσημη αλλαγή της αμερικανικής ρητορικής από την «ελευθερία ναυσιπλοΐας» στην «κατάληψη και εξασφάλιση εδάφους».
• Έντονη κινητοποίηση κουρδικών ή άλλων αντικαθεστωτικών ενόπλων ομάδων.
• Αιτήματα της Ουάσιγκτον για διευρυμένη χρήση βάσεων και λιμένων σε κράτη του Κόλπου.

Η USS Tripoli έχει ήδη επιχειρήσει στην περιοχή ευθύνης του 5ου Στόλου με αεροσκάφη F-35B και δυνάμεις πεζοναυτών. Η παρουσία τέτοιων μέσων δημιουργεί δυνατότητα περιορισμένων επιδρομών, αλλά δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη σχεδίου εισβολής.

Επιπτώσεις για την Ελλάδα και την Ευρώπη

Μια χερσαία κλιμάκωση θα επηρέαζε άμεσα την ελληνική και την ευρωπαϊκή οικονομία.

Η ελληνική ναυτιλία θα αντιμετώπιζε υψηλότερα ασφάλιστρα πολεμικού κινδύνου, προβλήματα πληρωμάτων, καθυστερήσεις και πιθανές απώλειες πλοίων. Οι τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου θα μπορούσαν να αυξηθούν απότομα, ενισχύοντας τον πληθωρισμό και το κόστος μεταφορών.

Ιδιαίτερα ευάλωτη θα ήταν η αγορά LNG, καθώς περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας διακίνησης υγροποιημένου φυσικού αερίου περνά από το Ορμούζ, με το Κατάρ να αποτελεί βασικό εξαγωγέα.

Η Ευρώπη θα αντιμετώπιζε επίσης πίεση να επιλέξει μεταξύ στρατιωτικής υποστήριξης των ΗΠΑ, προστασίας της εμπορικής ναυτιλίας και διατήρησης διαύλων επικοινωνίας με την Τεχεράνη.

Τελική αξιολόγηση

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν φαίνεται να επιθυμεί μια ολοκληρωτική εισβολή στο Ιράν. Μια τέτοια απόφαση θα συγκρουόταν με τη δημόσια αντίθεσή του στους μακροχρόνιους πολέμους, με την περιορισμένη υποστήριξη της αμερικανικής κοινής γνώμης και με τις στρατηγικές απαιτήσεις των ΗΠΑ σε άλλες περιοχές.

Ωστόσο, η δυναμική της σύγκρουσης μπορεί να οδηγήσει σε αποφάσεις που αρχικά δεν αποτελούσαν μέρος του πολιτικού σχεδιασμού.

Μια νέα ιρανική επίθεση με πολλές αμερικανικές απώλειες, η βύθιση μεγάλου εμπορικού πλοίου, μια παρατεταμένη ενεργειακή κρίση ή η πλήρης αποτυχία των διαπραγματεύσεων θα μπορούσαν να μετατρέψουν την περιορισμένη χερσαία επιλογή σε πολιτικά αποδεκτή απάντηση για τον Λευκό Οίκο.

Η κατάληψη ενός μικρού νησιού είναι στρατιωτικά εφικτή. Η κατάληψη της Λαράκ ή επιλεγμένων εγκαταστάσεων στην Κεσμ είναι επίσης θεωρητικά εφικτή, εφόσον προηγηθεί ισχυρή αεροναυτική προπαρασκευή.

Αυτό που δεν είναι εύκολο είναι η επόμενη ημέρα.

Η κατοχή θα απαιτούσε άμυνα. Η άμυνα θα απαιτούσε πλήγματα στην ακτή. Τα πλήγματα στην ακτή θα απαιτούσαν μεγαλύτερη περίμετρο ασφαλείας. Η μεγαλύτερη περίμετρος θα απαιτούσε περισσότερα στρατεύματα. Και τα περισσότερα στρατεύματα θα μετέτρεπαν μια περιορισμένη επιχείρηση για το Στενό του Ορμούζ σε έναν αμερικανοϊρανικό χερσαίο πόλεμο.

Η βασική κρίση πληροφοριών του Undercover Journal είναι ότι η μεγαλύτερη απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι η αποτυχία κατάληψης των νησιών. Είναι η επιτυχία της αρχικής επιχείρησης χωρίς ένα αξιόπιστο και εφαρμόσιμο σχέδιο εξόδου.

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το Ιράν πράγματι δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο.

Το ίδιο, όμως, θα μπορούσε να ισχύει και για την αμερικανική παρουσία σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.